یادداشت جمیل علیزاده شایق

رییس هیئت مدیره و دبیر انجمن ایران

سال 1399 به دنبال سال 1398،سال هایی پربرکت برای برنج تلقی می شوند.گرچه  حوادث و اتفاقات حاشیه ای کام شیرین ناشی از افزایش کمی و کیفی برنج را تلخ کرد.ادامه نابسامانی در تنظیم و میزان و نوع واردات برنج از آن جمله بودند.

باران های مناسب بهاری و درخشندگی تابان خورشید تابستانی،دو عامل مؤثر در افزایش کیفی و کمی برنج بودند.متوسط تولید برنج در سال 1399 نیز به حدود 2,400,000 تن رسید که تنها کسری 700-600 هزار تن را به دنبال داشت.کافی بود دولتمردان،با درایت و برنامه ریزی صحیح بر همین روال حرکت می کردند. ولی چه شد؟

میزان واردات در چند سال اخیر،سالانه متجاوز از 1.5 میلیون تن شد.برخی واردکنندگان از رانت ارز دولتی استفاده کردند و همه واردکنندگان با کاهش باز هم بیشتر تعرفه گمرکی همراه می شدند.میزان تعرفه واردات بین 10-5 درصد بود(سقوط آزاد از 150 درصد چند سال قبل).عدم تنظیم زمان واردات باعث شد که حتی با دپوی 500 هزار تنی برنج،آن هم در اواخر مرداد ماه در گمرک مواجه شویم.

در یک جمله ،همه چیز به کام واردکنندگان شیرین شد.

بگذریم و قدردان همه تلاشگران عرصه تولید برنج شویم.و سپاس بیکران بر آنهایی که مرا در تدوین سالنامه 1400 یاری دادند.به خصوص سرکار خانم فرزانه مسکوگر و آقای حمیدرضا فولادی.